5. Ofiara

   Pawe┼é zalicza┼é si─Ö do tych m─Ö┼╝├│w, kt├│rzy w du┼╝ym stopniu pomagaj─ů swoim ┼╝onom w szeregu czynno┼Ťci dotycz─ůcych ich wsp├│lnego ma┼éego, male┼äkiego dziecka. Jego aktywno┼Ť─ç wzros┼éa jeszcze bardziej, kiedy Tereska uko┼äczy┼éa nieco ponad trzy lata.
   Tym niemniej od pocz─ůtku ┼╝ycia Tereski karmienie, ubieranie, mycie i czesanie ma┼éej dziewczynki nie by┼éo mu obce. Zdarza┼éo si─Ö, ┼╝e czynno┼Ťci te wykonywa┼é samodzielnie przez ca┼ée dni, kiedy Ewa zaj─Öta by┼éa jakimi┼Ť swoimi wa┼╝nymi, bo dobrze p┼éatnymi, sprawami zawodowymi. Lecz na og├│┼é jednak pozostawia┼é je ┼╝onie. Wola┼é raczej czyta─ç dziecku ksi─ů┼╝eczki, opowiada─ç bajeczki, wychodzi─ç z Teresk─ů na spacer pieszo, sankami albo rowerkiem czy bawi─ç si─Ö z ni─ů takimi zabawkami, kt├│rymi interesowa┼éa si─Ö w danym okresie swego rozwoju. Na marginesie trzeba tutaj wspomnie─ç, ┼╝e Tereska prawie wcale nie u┼╝ywa┼éa spacer├│wki, gdy┼╝ Pawe┼é nienawidzi┼é, czyli nie uznawa┼é w├│zk├│w, podobnie jak wielu dzieci─Öcych atrybut├│w w rodzaju fartuszk├│w, ┼Ťliniak├│w czy gumowych smoczk├│w. Aczkolwiek, zdaniem Ewy, te ostatnie wyrabiaj─ů u dziewczynek niezwykle przydatny w ich doros┼éym ┼╝yciu odruch ssania. St─ůd malutka Tereska, kiedy raczkowa┼éa lub ledwo-ledwo chodzi┼éa, noszona by┼éa przez rodzic├│w w specjalnym noside┼éku na plecach lub na brzuchu taty czy mamy. Nieco inaczej bywa┼éo w go┼Ťcinie u jednych b─ůd┼║ drugich dziadk├│w. Tam w├│zek okazywa┼é si─Ö niezb─Ödny i jako taki rygorystycznie wymagany.

>>> Powr├│t